بی همگان به سر شود بی​تو به سر نمی​شود            داغِ تـــو دارد این دلــــم جای دگــــر نمی​شود

 
دیـــده عقــل مســتِ تو چرخه چرخ پَست تـــو             گوش طرَب به دست تو بی​تو به سر نمی​شود

جــان ز تو جوش می​کند دل ز تو نــوش می​کند            عقل خـُــروش می​کند بی ​تو به سر نمی​شود

 
خمر مــن و خمـــار من بـــاغ مـــن و بهــــار من           خواب من و قـــرار مــن بی​ تو به سر نمی​شود

 
جـــاه و جلال مــن تویی ملکت و مـال من تویی           آب زلال مـــن تویـــی بی​تـــو به سر نمی​شود

 
گـــــاه ســـوی وفـــا رَوی گاه سوی جفــــا روی            آنِ منـــــی کجــــا روی بی​تو به سر نمی​شود

 
دل بنهنــــد بــَــرکـــَـنی تــــوبه کنند بشکنـــی            این همه خود تو می​کنی بی​تو به سر نمی​شود

 
بی تو اگـــر به سر شدی زیــر جهان زبـَر شدی           بـــاغ ارم سقر شدی بــی​تــــو به سر نمی​شود

 
گـــــر تو سری قدم شـَوَم ور تو کفی علم شوم          ور بـــروی عــَـدَم شوم بی​تــــو به سر نمی​شود

 
خواب مـــــرا ببسته​ای نقـــــش مرا بشسته​ای          وز همــــه​ام گسستــه​ای بی​تو به سر نمی​شود

 
گــــر تــــو نباشی یـــار من گشت خراب کار من          مـــونس و غمگســـار من بی​تو به سر نمی​شود

 
بی تو نه زندگی خوشم بی​تو نه مردگی خوشم         سر ز غـــم تو چون کـِشم بی​تو به سر نمی​شود

 
هر چه بگویم ای سند نیست جدا ز نیـــــک و بد         هم تو بگــــو به لطف خود بی​تو به سر نمی​شود

«مولانا»

بگـــذار سر به سینه من تا که بشنوی

آهــنگ اشتیــاق دلی دردمند را

شایــد که بیش از این نپسندی به کار عـشق

آزار این رمیده ی سر در کمند را

بگذار سر به سینه ی من تا بگویمت

اندوه چیست عشق کدامست غم کجاست؟

بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان

عـمریست در هوای تو از آشیان جداست

دلــتنگم آنچنان که اگر بینمت به کام

خواهم که جاودانه بنالم به دامنت

شاید که جــاودانه بمانی کنار من

ای نازنین که هـیــچ وفا نیست با منت

تو آسمــان آبــی و آرام و روشنی

من چون کبوتری که پـَـرَم در هوای تو

یک شب ستاره های تو را دانه چین کنم

با اشکِ شرمِ خویش بریزم به پای تو

بگـذار تا ببوسمت ای نــوشخند صبح

بگـذار تا بنوشمت ای چـشمـه ی شـراب

بیمارِ خنده های توام بیشتر بخـند

خورشیدِ آرزوی منی گــرمتر بتاب

 «فریدون مشیری»

دیــــــدی که رســـوا شد دلم

غــــرق تمنــّـا شد دلم

دیدی که مـــن با این دلــــم

بــی آرزو عــــاشق شدم

بــا آن هــمه آزادگی

بـــر زلف او عــــاشق شدم

ای وای اگـــــر صیــّـاد من

غـــافـل شود از یـــاد من ,قــدرم نداند

فــــریـــاد اگر از کوی خود

وز رشته ی گــیسوی خود , بازم رهاند

دیـــدی که رســــوا شــد دلم

غـــرق تمنـّـا شد دلم

در پیش بی دردان چرا فــریاد بی حاصل کـنم

گر شکوه ای دارم ز دل با یار صاحب دل کنم

وای ز دردی که درمان نـــدارد

فــــتادم به راهی که پایان نــــدارد

از گـــل شنیدم بوی او

مستـــانه رفـتم سوی او

تا چون غـبار کوی او

 در کوی جان منزل کنم

وای ز دردی که درمان ندارد

فتادم به راهی که پایان ندارد

دیدی که رسوا شد دلم

غــرق تمنا شـــد دلم

دیدی که در گرداب غــم

از فــتنه ی گردون رهی

افــتادم و سرگشته چـــون

امواج دریـــــا شد دلــــم

بـازآي بـعـد از ايـن‌ همه چشم انتـظاريم‏

ديـــشـب بـــه يــاد تــو در پــرده‌هــاي ســاز‏

جــانســوز بــود شـرح سيــه روزگاريـم‏

بــس شـِـكــوِه كـــردم از دل نـاسـازگار خــود‏

ديـشب كه ساز داشت سـر سازگاريـم‏

شـمـعـم تـمـام گـشـت و چـراغ ستــاره مـُـرد‏

چـشمي نماند شـاهد شـب‌ زنده ‌داريـم‏

طـبـعـم شـكار آهـوي سـر در كـمـنـد نيـست‏

مانـَد به شيـر شيـوه‌ي وحشي شكاريم‏

شرمم كشد كه بي تو نفس مي‌كشم همي‏

تا زنده‌ام بس است هميـن شرمساريم‏

«شهريار»‏